Płynnopłciowość

Nigdy nie czułam się płcią. Od urodzenia nie myślałam o sobie jako o dziewczynce, tylko o osobie; że jestem tym, jak się zachowuję, co tworzę na bieżąco i że to mnie definiuje, a nie jakaś szufladka. Dorastając miałam kryzys tożsamości i myślałam, czy nie jestem trans, jednak nie mogłam sie pod tym do końca podpisać. Kiedy odkryłam niebinarność ulżyło mi, że nie muszę nikomu nic udowadniać i mogę być po prostu sobą. Budzi we mnie poczucie gendereuforii, gdy ktoś nazwie mnie chłopakiem, ale mam także dużo dziewczęcych zwyczajów.

Od zawsze toczyłom wewnętrzną walkę odnośnie własnej tożsamości płciowej - nigdy nie pasowałom do żadnej z binarnych definicji. Dzięki uświadomieniu sobie że jestem niebinarne udało mi się odzyskać wewnętrzny spokój - wiem że jestem istotą ludzką która nie musi się zamykać do żadnych definicji.
Nie zgadzam się na przypisywanie do jednej płci, ponieważ wierzę, że każdy człowiek ma prawo wyrażać siebie w sposób, który najlepiej odzwierciedla jego tożsamość. Moja tożsamość jest zmienna i może ewoluować w dowolnym momencie. Ważne dla mnie jest, aby być autentyczne i żyć w zgodzie z tym, kim naprawdę jestem.

Od dziecka zawsze czułem się inny od wszystkich i to uczucie podąża mnie do dorosłości. Każda próba życia jako ustalona binarna tożsamość, jako cis kobieta lub trans mężczyzna, po czasie stała się niewystarczająca i niekomfortowa. Do dzisiaj ciężko mi funkcjonować w społeczeństwie, które jest całkowicie zbudowane, aby zauważać jedynie kobiety i mężczyzn, bardzo często czuję presję, aby "wybrać" na której stronie siedzę. Ale nie jestem osobą, która tak potrafi. Chce być po obu stronach naraz oraz na swojej własnej, nieopisanej stronie.

Jest mi bardzo ciężko, wiedząc, że masowa większość ludzi nie zauważa ludzi jak ja. Dlatego jest dla mnie jak najważniejsze trzymać inne osoby niebinarne w moim życiu blisko siebie i być razem w solidarności, i wiedzieć, że zawsze będziemy dbać o siebie nawzajem w świecie, który sprawia, że czujemy się tak okropnie wyizolowani. Jest dla mnie też bardzo istotne, aby utrzymywać nasz aktywizm i widoczność, abyśmy jednego dnia nareszcie byli zauważeni i uszanowani legalnie i społecznie. Marzy mi się świat gdzie mogę mieć X w dokumencie i przedstawiać się jako osoba niebinarna i być akceptowany, i co więcej, znormalizowana.

Dla wszystkich co też tak się czują, widzę cię, kocham cię i nie jesteście sami :)

Przez większość czasu czuję się chłopakiem czy demichłopakiem, który uwielbia żeńską ekspresję. Są jednak sytuacje, w których ta płeć płynie sobie w takie bardziej żeńskie części spektrum, czasem jest bardziej apłciowa.

Istotnym elementem mojej płci w sumie jest ksenopłciowość - dużo łatwiej opisuje mi się płeć kategorią "lunarnochtoniczność", tzn. opisującą bóstwa i mityczne istoty związane ze sferą nocy i podziemia. Moja kobiecość jest kobiecością mitycznych wiedźm, kapłanek i bogiń magii, które w rozumieniu tradycyjnej kobiecości już wchodzą w męskie role, często żyjąc poza społeczeństwem, bez męża, ojca lub syna sprawującego nad nimi władzę. Jestem filologiem klasycznym, stąd użycie greckich bogiń - Hekate, Kirke, Menad, Erynii, Medei. Moja męskość jest androgyniczną męskością takich bóstw jak Dionizos, Hermes, nie zgadzającą się z tradycyjną, maczystowską męskością. Jestem jednocześnie kobietą poza tradycyjnymi rolami i mężczyzną poza tradycyjnymi rolami. To płynie.